Guido – de gitaarman.
Op de hoek van de Hauptstraße en de Neue Straße, precies waar de stoep een beetje scheef ligt en de lantarenpaal altijd nét te vroeg aangaat, staat een mooi houten bankje. En op dat bankje zit Guido.
Guido heeft een passie: gitaar spelen alsof hij zelf ooit stiekem bij een legendarische band heeft gespeeld. Zijn vingers dansen over de snaren terwijl een herkenbaar, licht twangy deuntje van The Shadows de straat vult. Niet te hard, niet te zacht—precies genoeg zodat de straat mee kan genieten.
Naast hem zit Hector. Een klein hondje met een veel te grote persoonlijkheid. Hector kwispelt vrolijk met zijn staart als Guido net iets enthousiaster aan het spelen is.
De buurman achter hem komt ook even luisteren. Niemand weet precies wat hij doet voor werk, maar hij heeft altijd nét genoeg tijd om even te komen luisteren.
“Niet slecht, Guido!” roept hij.
Guido knipoogt zonder te stoppen met spelen. Hector blaft één keer kort, wat overduidelijk betekent: compliment ontvangen en goedgekeurd.
Dan… stopt Guido abrupt.
Stilte.
Hector bevriest halverwege een kwispel.
De buurman knippert een paar keer en vraagt,
“…Was dat het weer, Guido?”
Waarop Guido zegt, “…het is weer genoeg geweest voor vandaag… tot ziens!”
(Dit is een door Meta AI bewerkte foto)